Prinsesje!

T'is niet meteen de mooieste foto, maar de andere krijg ik maar niet geuploaded. Maar ze is echt wel przchtig en lief en klein en schattig...

stap naar zelfstandigheid?

Ik ben altijd iemand geweest die iemand nodig heeft die ze 100 procent kan vertrouwen, waar ze kan op terug vallen. Vroeger had ik wel veel vriendinnen, maar altijd 1 beste vriendin waar ik voor door het vuur ging en vice versa. Toen mijn ouders gingen scheidden werd dat mijn moeder, met een gigantische scheidingsangst tot gevolg. Nu was dat mijn vriend, moet ik zijn misstap zien als een kans om eindelijk zelfstandig te worden? Niemand meer nodig te hebben? Maar is dit wel wat ik wil? Wil ik niet liever een warme thuis, vol vertrouwen, waar je 100 procent jezelf kan zijn zonder vrees te hebben dat die ander gaat weggaan of je gaat kwetsen? Moeilijk, en ik die anders alles kan relativeren, krijg nu een stomme kus maar niet weggerelativeerd. Hoe relativeer je zo iets?

bevalling...of nachtmerrie...

Ik voel iets warms lopen tussen mijn benen, niet nu denk ik nog. Na een lang gesprek en veel kwetsende woorden lig ik eindelijk in zoonlief zijn bed. Wederhelft (of ex...) ligt in de zetel. Ik roep: "mijn water is gebroken." Hij komt naar boven, ik sla het laken weg en zie allemaal bloed. We springen in onze kleren en lopen naar de auto. Onderweg gutst het bloed uit mij. Er liggen grote plassen bloed op de vloer en de muren en muebels hangen tot op een halve meter hoogte vol spatten! Echt een horrorfilm. In de auto bel ik nog vlug naar spoed dat we onderweg zijn. Ik spring uit de auto en loop naar binnen, terwijl ik naar binnen loop loopt er een grote klomp bruinig goedje langs mijn been naar beneden. Ze brengen me rap weg, er worden twee baxters in mijn armen geplant, ik word geschoren. Er wordt gevraagd of ik een bloedgroepkaart heb, dat er snel bloed moet besteld worden. Ik hoor op de achtergrond zinnen als: het moet sneller of de moeder haalt het niet, klopt het hartje nog. Ik voel me wegglijden. Ik roep aan de lift nog, zorg goed voor de kindjes en weg ben ik. Twee uur later word ik wakker in een koude ontwaakzaal en hoor dat de papa onderweg is. En daar zie ik mijn engeltje verschijnen: Een prachtige dochter, 3, 660kg, 52 cm met de naam Jacqueline. Ben zo gelukkig, ze is helemaal gezond en is zelf geen drupje bloed verloren. Ik ben de helft van mijn bloed verloren en zal nog een paar dagen bloed krijgen, ijzer, en andere viezigheid. Maar alles is goed. Enzo wordt je soms onverwacht met de neus op de feiten geduwd over wat echt belangrijk is, en dat het snel kan gedaan zijn... Dat een drama maken van momentopnames geen nut heeft. Maar het zal heel lang duren eer alle wonden gelikt zijn, letterlijk en figuurlijk. Laat ons hopen dat er niet teveel littekens achterblijven.

alleen...

Veel gesprekken, en veel ontdekkingen die niet meer kunnen omgedraaid worden. Ik ben alleen. Ik zal verder moeten met 3 kinderen waarvan 1 nog niet geboren, helemal alleen. Hoe begin je aan zoiets?

ooievaars in de tuin!

Nee, ik ben nog niet bevallen maar er zaten deze morgen wel drie (!!!) ooievaars in de tuin! Zou het een teken zijn? Als jullie een tijdje niks horen weten jullie het, dan ben ik aan het persen, kreunen, steunen en de wederhelft aant verwensen! Woohooo!!! (kzal maar eventjes buiten beschouwing laten dat Planckendael hier op een steenworp ver ligt en we dus wel meer een ooievaar in de tuin hebben)


Kheb hier trouwens al een kleuter die zich verveelt zonder school en vriendjes , als er dus iemand tips heeft laat maar komen! Kom nu niet af met turnen ofzo he!

mannen, grr!!!

Mijnen wederhelft zit in de evenemenetensector dus moet hij dit weekend (eigenlijk vanaf woensdag al) op rock werchter doorbrengen. Nu aangezien ik hier elke moment kan ontploffen beloofde hij zijn gsm elke minuut bij te hebben en elke dag thuis te komen slapen. Dag 1: Ik word om 4u wakker, niemand naast mij... hmmm... misschien beneden in de zetel in slaap gevallen denk ik nog. Om 5 uur speelt de blaas op, ik troon dus naar beneden maar niemand te bespeuren. Eventjes gsm checken, geen gemiste oproepen of smsjes. Ja dan zie ik al autos in de gracht en tegen bomen plakken. Rap eens bellen dus!!! gsm staat af, aaah!!!! Harde buiken steken op en kbegin te twijfelen of ik hem ga zoeken, maar waar... Elke auto die stopt voor de deur denk ik aan politiemannen die slecht nieuws komen vertellen. Om halfacht telefoontje van mijnheer, hij had superveel gedronken en was in slaap gevallen. ( Huh... kan je op werchter ergens in slaap vallen???) Ik natuurlijk boos, en krijg ik nog naar mijn hoofd dat ik hem niets gun! Kon begot bevallen zijn!!! dat gaat er voor mij echt over!Denk er echt aan om alleen te bevallen, dikke egoïst! Het leven alleen lijkt me steeds aangenamer!

moe...

nog 13 dagen te gaan... en ik ben moe, heel moe...